احاديثي پيرامون انصاف
حدیث (1) امام على عليه السلام :
أَ لَا أُخبِرُکَ بِأَشَدِّ مَا فَرَضَ اللهُ عَلَی
خَلقِهِ ثَلَاثٌ قُلتُ بَلَی قَالَ
إِنصَافُ النَّاسِ مِن نَفسِکَ
وَ مُوَاسَاتُکَ أَخَاکَ
وَ ذِکرُ اللهِ فِی کُلِّ مَوطِنٍ
إِنصَافُ النَّاسِ مِن نَفسِکَ
وَ مُوَاسَاتُکَ أَخَاکَ
وَ ذِکرُ اللهِ فِی کُلِّ مَوطِنٍ
أَمَا إِنِّی
لَا أَقُولُ سُبحَانَ اللهِ وَ الحَمدُ لِلّهِ وَ لَا إِلَهَ إِلِّا
اللهُ وَ اللهُ أَکبَرُ وَ إِن کَانَ هَذَا مِن ذَاکَ وَلَکِن
ذِکرُ اللهِ جَلَّ وَ عَزَّ فِی کُلِّ مَوطِنٍ إِذَا هَجَمتَ عَلَی
طَاعَةٍ أَو عَلَی مَعصِیَةٍ.
آیا به سه چیز از سخت ترین اموری که خدا بر بندگانش واجب کرده ، آگاهت نکنم؟
گفتم: چرا؟ فرمودند :
1-منصفانه برخورد کردن تو با مردم
2-هم دردی با برادرت
3-به یاد خدا بودن در هر جا
منظور من از یاد خدا «سبحان الله و الحمد الله و لا إله إلا الله و الله أکبر» گفتن نیست؛ اگر چه این هم یاد خداست،اما ذکر خدا به یاد خدا بودن است آنگاه که به اطاعت یا معصیتی اقدام می کنی.
کافی(ط-الاسلامیه) ج2،ص 145،ح 8
+ نوشته شده در دوشنبه ۱۳۹۲/۱۱/۲۸ ساعت 11:47 توسط ebeyragh
|