متن پاسخ:

قرآن مجید اهمیت خاصی برای امامت قائل است و آن را آخرین مرحله سیر تكاملی انسان شمرده كه تنها پیامبران اولوالعزم به آن رسیده اند ،چنان كه در آیه 124 بقره می خوانیم((وَ اِذ ابْتَلی اِبراهیمَ رَبُّهُ بِكَلماتِ فَاتَمَّهُنَّ قالَ اِنّی جاعِلُكَ لِلنّاسِ اِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّیَّتی قالَ لایَنالُ عَهْدِی الظّالِمینَ))

[به یادآور هنگامی كه پروردگار ابراهیم او را با وسایل گوناگونی آزمود ، و او آزمایشخود را كامل كرد (و از عهده آنها برآمد) خدا به او فرمود من تو را امام و رهبر مردم قرار دادم ، ابراهیم گفت از دودمان من (نیز امامانی قرار ده) ، خداوند فرمود پیمان من  یعنی امامت  هرگز به ستمكاران نمی رسد.] و تنها آن گروه از فرزندان تو كه پاك و معصومند شایسته این مقامند.

در این آیه نخست به طور سربسته می گوید به یاد بیاور هنگامی كه خداوند ابراهیم را به كلماتی آزمود . در این كه این كلمات چه بوده در میان مفسّران گفتگو بسیار است ، و به گفتة روح المعانی تا سیزده قول دربارة آن ذكر كرده اند.(روح المعانی 336 / 1).

ولی آن چه صحیح تر به نظر می رسد این است كه منظور از كلمات همان اوامر و نواهی مختلفی است كه وظایف سنگین و مشكلی را بر دوشابراهیم (ع) می گذارد ، تا به خوبی در كورة امتحان آزموده شود، و آن ها عبارت بودند از قیام شجاعانه در برابر بت پرستان ، شكستن بتها، قرار گرفتن در دل آتش، و ثبات قدم در تمام این مراحل.

همچنین آماده شدن برای قربانی فرزند دلبند، او را به قربانگاه بردن و كارد بر گلوی او نهادن ، و نیز چشم پوشی از زن و فرزند و گذاشتن آنها در سرزمین خشك و سوزان مكه ، در زمانی كه حتی یك نفر در آن جا سكونت نداشت ، و بالاخره مهاجرت از سرزمین بت پرستان و پشت پا زدن به تمام زندگی برای ادای رسالت خویش ، و به راستی هر یك از آن ها آزمایش سخت و سنگینی بود، ولی ابراهیم با نیروی ایمان و استقامت و صبر از عهدة همة این ها برآمد.